Hayat bir akış, bir döngüydü ve bu döngünün önemli bir parçası olan yaşlı bireyler, toplumsal yaşamın özünü oluşturuyordu. O yasak, onları sadece fiziksel olarak kapalı tutmakla kalmadı, ruhlarını da yaraladı. Yaşlılar, toplumun kökleri gibiydi; kökler toprağa derinlemesine işlemiş, rüzgarla savrulmayan bir duruş sergiliyordu. Şimdi ise, bu köklerin üstü kapatıldığında, toplumun tüm yapısının sarsıldığını görmek pek de zor olmuyordu. Acı bir gerçekte, yasaklanan bir varoluş, sadece yaşlıları değil, aynı zamanda gençlerin geleceğini de tehdit ediyordu. İletişim kopuyor, hikayeler paylaşılmıyor, deneyimlerden ders alınmıyordu. Duygular kaybolurken, merhamet ve saygı gibi değerlerin de erozyona uğradığı bir döneme giriliyordu. Umut, bu yasakların bir gün kalkmasıyla birlikte yaşlıların tekrar hayatın merkezine döneceği yönündeydi; belki de o zaman toplum, yaşlılarının ne kadar kıymetli olduğu gerçeğini bir kez daha kavrayabilecekti.
